Een Travellerspoint blog

Door deze auteur: KarenandMartijn

Seattle

the end

semi-overcast 18 °C
Bekijk North West USA + Canada (2013) op KarenandMartijn's reiskaart.

Last stop: Seattle. In Vancouver nog snel wat Canadese dollars stukgeslagen in een zichzelf Europese bakkerij noemend tentje dat uiteindelijk een Russisch ontbijt/lunch ding bleek te zijn, waar ze alleen crêpes hadden voor ontbijt.. Zucht..ontbijt blijft een moeilijke kwestie in Noord-Amerika. Gewoon brood met beleg zit er niet in. Enige koude ontbijt dat je kunt krijgen is yoghurt met muesli en fruit. Anders wordt het al gelijk iets warms met ei en per definitie gesmolten kaas. Daar hebben we het echt wel mee gehad! Ach, de crêpe was in ieder geval vers en liefdevol bereid. En uitstekende koffie, dat zit hier tegenwoordig wel goed!

Wanneer je in Canada richting de grens met de VS rijdt zie je al snel borden met daarop de actuele wachttijden bij de verschillende grensovergangen. En daar word je niet blij van. Voor ons was dat 50 minuten (en we zaten ruim buiten de spits). Bij de grens aangekomen werd het verkeer in een aantal banen geleid. We zaten toevallig in de buurt van een vrijwel lege baan met daarboven het bord ‘NEXUS/nothing to declare’ . In een split second dacht ik: “ niks aan te geven, dus die pakken we”. De eerste tientallen meters langs de files aan onze linkerkant waren lekker..maar hoe verder we reden, hoe meer we ‘t ‘m knepen..dit kon niet kloppen! En ja hoor..na in 1 stuk te zijn doorgereden zie ik de paar auto’s voor me voor een slagboom stoppen en een speciaal pasje voor een lezer houden.. Draaien was onmogelijk, dus dan maar door. Bij de speciale paal hing ook een grote camera, die ik dan maar een onschuldige blik toewierp terwijl ik de paspoorten tegen de sensor aanhield. Even verderop moesten we ‘gelukkig’ toch nog langs een douanier. We verwachtten dat we in het beste geval helemaal terug naar achteren zouden worden gestuurd, maar nee. Nog voordat hij iets kon zeggen trok ik nederig het boetekleed aan. Een paar eenvoudige vragen verder mochten we door, ongestraft. Scheelde mooi 3 kwartier (en een paar zweetdruppels).

Seattle viel ons een beetje tegen..maar dat heeft waarschijnlijk alles te maken met het moment dat we hier aankwamen: helemaal aan het einde van een lange reis vol indrukken. Plus dat we weinig tijd hadden, 2 nachten. In effectief anderhalve dag is het natuurlijk onmogelijk om een stad van deze omvang te kunnen ontdekken. Interessant is de Pike Public Market, een meer dan een eeuw oude (est. 1907) boerenmarkt. We hebben bij ‘Uli’s Famous Sausage’ – een ouderwetse Duitse Bierstube – een zeldzaam lekkere worst gegeten met een goed glas bier erbij. Uli mag zich met recht een ‘German Master Butcher’ noemen. Over bier gesproken, die avond kwamen we terecht in een pizzeria annex biercafé vlakbij ons hotel in Belltown (een leuke wijk, dichtbij downtown). Hadden naast authentiek italiaanse pizza’s (die zie je niet veel in de VS) een enorme biermenukaart. Heel veel Amerikaanse bieren van hele kleine brouwerijen, maar ook een bijzondere Europese kaart waar ik bijna niks van kende. Bleek dat ze voornamelijk bier schonken van micro en nano breweries, lokaal gebrouwen bieren die maar in erg beperkte oplage verkrijgbaar zijn En daarvan ook nog eens een (steeds veranderend) deel op tap. Je vraagt je af hoe ze er de hand op weten te leggen. Het Craft Brewing is echt een ding in de VS, met een marktaandeel van 7,6% (bron: the oxford companion to beer, 2011), wordt er nergens zoveel ambachtelijk bier gedronken als in de USA. Konden we mooi alvast proosten op Karen’s verjaardag de dag erna. Want drinken de dag voor de lange terugvlucht, in al onze reiswijsheid hebben we dat afgezworen.

Verder veel rondgehangen in het Seattle Center, vlakbij ons hotel. Dit is het oorspronkelijke terrein van de wereldtentoonstelling van 1962, met als grote trekpleister de Seattle Needle. Het terrein doet nu dienst als cultuur en entertainment park. Hier is ook het Experience Music Project (EMP) Museum gevestigd. Zijn we op Karen’s verjaardag uitgebreid gaan bezoeken. Prachtig gebouw (van Frank Gehry). Inhoudelijk hadden we ons er meer van voorgesteld. Op het moment dat wij er waren waren er 2 grote (permanente?) exposities (Nirvana inclusief aanverwanten en Jimi Hendrix). Allebei erg boeiend met een indrukwekkende hoeveelheid originele spullen van de artiesten. Daarnaast was er ook nog een boeiende gallerij van de historie van de elektrische gitaar. En is er een grote 'soundstudio' waar verschillende instrumenten in geluidsdichte hokjes staan opgesteld en waar je volop kunt raggen en zelfs jammen. Maar muziekhistorisch gezien was er verder helemaal niets. Maar gelukkig is het EMP sinds kort samengegaan met het Science Fiction Museum. Er waren daardoor nog 3 vleugels (Fantasy, SciFi, Horror) toegankelijk met alweer een indrukwekkende collectie originele spullen uit essentiële fims in de 3 genres, en deze keer wel in een boeiende historische context geplaatst.
Daarna uiteindelijk ook nog Poutine gegeten. In Vancouver is het er niet van gekomen om deze Canadese lekkernij (het is zelfs officieel hun nationale gerecht) te proeven..gelukkig stond ie in Seattle ook op de kaart. Poutine: een flinke bak friet overgoten met jus en kaas. ‘Onze’ Kapsalon is daar ongetwijfeld van afgeleid. En ik moet zeggen:de combinatie met jus (waardoor je doorweekte friet krijgt) was verrassend lekker!

Van de Cheesecake in Salt Lake City tot de Poutine in Seattle…de reis is spreekwoordelijk rond nu. Hoogtepunten Yellowstone NP, Glacier NP en Vancouver. Interessant ook om de verschillen te hebben ervaren tussen de VS en Canada, al zijn ze heel subtiel. Want over het algemeen is Canada toch wel erg ‘ Amerikaans’, hoezeer ze dat zelf ook betwisten.

Terug in Nederland, dus terugschakelen naar de heersende mores. Voorlopig dus even geen Service with a Smile, weg met de hoffelijkheid in het verkeer en terug naar de zuunige afgemeten en overprijsde porties in de horeca. De Verenigde Staten zijn zo slecht nog niet ☺

Geplaatst door KarenandMartijn 7:52 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged seattle washington Reacties (2)

Vancouver

rain 15 °C
Bekijk North West USA + Canada (2013) op KarenandMartijn's reiskaart.

Vancouver..eindelijk een grote stad. En dan ook meteen een échte. Veel van verwacht, en ook gekregen. Ook al hadden we niet al te best weer - precies met het begin van de herfst pastte het weer zich al gelijk dusdanig aan - de 4 dagen hier smaken naar meer. Niet alleen qua stad, maar een andere keer zouden we ook de omgeving van Vancouver aandoen, wat dat is nu juist wat deze stad zo bijzonder maakt. Hadden we nu geen tijd voor, en geen zin in want juist blij dat we een paar dagen stadsleven mochten proeven.

Karen had met name voor de 4 nachten Vancouver veel werk gemaakt van het uitzoeken van het hotel. En alweer: missie geslaagd. Het Burrard Hotel, een hotel uit de jaren 50 dat onlangs volledig gerestyled is, helemaal terug naar de oorspronkelijke tijd: de fifties, maar gecombineerd met modern design en gemak (Nespresso op de kamer). De aanpak van dit hotel is erg bijzonder, ideaal voor een paar dagen stad. De ligging is al helemaal perfect: centraal in Downtown, met zowat het hele centrum op loopafstand.
Downtown Vancouver deed mij erg aan Manhattan denken. Hetzelfde grid stratenpatroon, de dicht op elkaar gepakte wolkenkrabbers (wel flink wat maten kleiner, zoals alles), de levendigheid, maar ook met dezelfde diversiteit aan buurten en culturen. Water rondom, en een megapark om de hoek (Stanley Park).
Ondanks het mindere weer toch het maximale eruit gehaald. Erg veel rondgelopen en het hele Downtown schiereiland verkend, in het gigantische Stanley Park rondgereden (de bedoeling was fietsen maar vanwege de regen toch maar voor de auto gekozen), naar het leuke Granville Island geweest (vooral bekend vanwege de grote Public Market - geen zichzelf respecterende wereldstad kan tegenwoordig zonder blijkbaar) maar ook 2 typische regenactiviteiten ondernomen: Vancouver Aquarium en de bioscoop. Filmbezoek in Noord-Amerika is echt een verademing. We maken in Nederland echt nooit meer mee dat we tijdens een film niet afgeleid worden door geklets, en dan maakt het niet uit of je in een multiplex komt of in een Arthouse als de Lux, gekletst wordt er altijd. Hetzelfde onfatsoen waardoor ook menig concert wordt vergald.. Anyway, hier dus niet. Zondagmiddag, uitverkocht huis en tweeëneenhalf uur is het muisstil. Zo hoor je van een film te genieten!

Niet dat ze hier nou op alle vlakken beter gemanierd zijn. Qua verkeersgedrag is het bijvoorbeeld veel beter toeven in de VS dan bij de bovenburen. Er wordt hier structureel veel te hard gereden en qua hoffelijkheid op de weg kunnen ze ook wat leren van de Yanks. Maar dat is dan ook een exceptioneel voorbeeldig automobiel land, blijft ons verbazen.
Maar wat ons nog het meest verbaast in deze stad is de enorme hoeveelheid zichtbare daklozen. Overal waar je komt zie je ze en vragen ze je op allerlei manieren om geld. Om gek van te worden af en toe. Het meest leken ze het gemunt te hebben op het toeristische gebied rond Canada Place waar de mega cruiseschepen aanmeren maar toen we Gastown en (het omvangrijke) Chinatown gingen ontdekken kwamen we in straten terecht waar ze met tientallen tegelijk rondhingen. Nog nergens in die mate gezien. Wij zijn geen Canada kenners, maar afgaand op de stereotype beelden van dit land hadden we dit niet verwacht.

Vanavond de boel inpakken. Was erg lekker om eens 4 nachten achter elkaar op eenzelfde plek te zitten. Morgenvroeg nog ergens de Canadese Dollars zien op te maken en dan zsm weer terug naar de VS om een tweedaagse sample te krijgen van die andere metropool in het Noord-Westen: Seattle. En daarna is het dan ook meteen gedaan :(

Geplaatst door KarenandMartijn 21:37 Gearchiveerd in Canada Tagged canada vancouver british_columbia burrard Reacties (3)

Canadian Rocky Mountains

overcast 7 °C
Bekijk North West USA + Canada (2013) op KarenandMartijn's reiskaart.

Na Lake Louise stond 2 dagen de Icefield's Parkway op het programma, de Alberta Highway 93 die 232 km lang dwars door het hart van de Rocky Mountains slingert, van Lake Louise tot aan Jasper, en die zowel Banff en Jasper NP met elkaar verbindt. Onderweg is er nauwelijks accomodatie, maar gelukkig konden we nog een kamer krijgen in het Sunwapta Falls Resort, redelijk aan het einde van de weg, een goeje 50 kilometer van eindpunt Jasper.
De eerste dag hebben we rustig de weg verkend, maar hebben we onderweg niet veel kunnen doen. Sterker nog, we hebben niet eens veel kunnen zien als gevolg van laaghangende bewolking en regen. En het gaat hier net om uitzichten.. Jammer dan. Toen we bij het gedeelte kwamen waar het Columbia Icefield met al zijn gletsjers ligt trok het een beetje open. Daar zijn we tot aan de voet van de lange Athabasca gletsjer gelopen. Indrukwekkend om niet alleen Athabasca (deels) te zien, maar vooral ook om daar omheen nog veel meer prachtige gletsjers te zien. Indrukwekkend in negatieve zin ook dat tijdens de wandeling met bordjes aanschouwelijk werd gemaakt tot waar de gletsjer reikte in welk jaartal. Het bord 1992 was al heel ver, 1982 nog ongelofelijk veel verder, om over de jaren daarvoor maar te zwijgen. Bizar, het gaat hier niet om eeuwen maar om jaartallen uit ons eigen leven! Vele meters per jaar afname, ik kan me niet voorstellen dat het overal zo rap gaat als hier.
Uiteindelijk toch de dag volgemaakt op de Parkway, om zes uur ingecheckt en even later heerlijk gegeten in ons hotel. We waren bang dat Sunwapte Falls een tourist trap zou zijn aangezien er bijna niks anders ligt op deze route, maar dat was absoluut niet het geval. Niet voor niets dat ze nummer 2 scoren op Tripadvisor voor de omgeving Jasper. Blijkt toch altijd weer een erg betrouwbare graadmeter.

De dag erna zijn we een stuk teruggereden tot voorbij Athabasca en hebben de Parker Ridge Trail gelopen, een korte maar erg steile hike die uitkomt op een brede richel tussen 2 bergen met geweldige uitzichten, met name die op de langste gletsjer van het Columbia Icefield: de Saskatchewan. Wel stom dat we geen handschoenen hadden meegenomen van huis, het was er ijskoud en de wind was extreem. Nog altijd veel bewolking hier, dus de foto's zijn niet geweldig geworden. Overigens, ondanks de 'beloofde' sneeuwgeiten en 'mogelijke' beren geen wildlife gezien hier. Sterker nog: in de 4 dagen dat we in de Canadian Rocky Mountains zijn geweest hebben we afgezien van wat kleine pika's helemaal niks gezien! Terwijl ze je hier qua marketing doodgooien met die beesten.

Dit stuk van de Icefield's Parkway is erg spectaculair, zicht op het mega Columbia Icefield dat als een dikke witte deken over de hoogste toppen van de Rockies ligt, en van waaruit vele gletsjers de bergen afglijden. 288 vierkante kilometer groot is die ijsvlakte, onvoorstelbaar. Geweldig dat je hier met de auto zo dichtbij kunt komen. Maar er is ook een andere kant: in de Canadese Nationale Parken vindt er behoorlijk wat commerciële uitbating plaats, iets dat in de VS ondenkbaar is (al zou je het eerder andersom verwachten). Zo ook de Athabasca gletsjer, degene die het meest dichtbij de weg komt. Prima dat je er naartoe kunt lopen, en dat je er zelfs voor veel geld met een gids op kunt wandelen, maar de gletsjer wordt geldelijk finaal uitgeperst door er ieder kwartier een buslading toeristen naartoe te rijden in vieze ouwe stinkdieselbussen, die vervolgens verder worden getransporteerd in speciaal voor de gletsjer ontworpen voertuigen - Ice Explorers - die een paar honderd meter de gletsjer oprijden. De passagiers mogen dan uitstappen en de 'ultieme rocky mountain experience' meemaken. Tsja. We hebben de gang van zaken bij het vertrekpunt even bekeken, en het zag er allemaal erg ongeïnspireerd, weinig milieuvriendelijk en retecommercieel uit. Vantevoren thuis hadden we het plan om met zo'n ding het ijs op te gaan, maar na deze uitbuiting gezien te hebben, toch maar ervan afgezien. Het bedrijf dat deze gletsjer exploiteert is op dit moment een paar kilometer verderop ook nog bezig met een ander spectaculair project. In een bergwand zijn ze een groot bezoekerscentrum aan het bouwen met daaraan vast een grote glazen skywalk die voert boven een gigantisch diepe kloof. Nog meer kermis, nog meer thrillrides. Triest dat het Canadese natuurbeheer dit allemaal toestaat.
Niet alleen de vele commerciële randactiviteiten, ook het gebrek aan educatieve informatie valt op. In de parken is geen ranger te bekennen, de weinige informatie die er is moet je zien te vinden in de bezoekerscentra die gelegen zijn in de omliggende stadjes, vaak samengevoegd met de plaatselijke VVV. Het oogt vergeleken met de aanpak van de National Park Service van de VS wat liefdeloos. Terwijl je wel een veelvoud moet betalen om er te mogen verkeren. Ter vergelijk: voor 7 dagen Grand Teton én Yellowstone waren we samen exact 25 dollar kwijt. Voor 4 dagen Banff en Jasper moesten we 80 dollar neertellen. En dan krijg je nog geen informatieve kaarten en actuele parkkranten bij binnenkomst ook.
No mistake: we hebben genoten van de Canadian Rockies. De natuur spreekt natuurlijk voor zich. Kleine materiële smet: in Jasper ben ik onze compactcamera verloren. Klassiekertje: (vermoedelijk) op dak vd auto gelegd bij het instappen..en er 50 kilometer verder achterkomen. 2 dagen foto's weg, en natuurlijk een mooi apparaatje pleite. We hebben altijd veel plezier gehad van onze ultracompacte Panasonic. Consequentie is ook dat we (in casu ik) straks in Vancouver en Seattle met de dikke spiegelreflex moeten rondlopen, geen aantrekkelijk vooruitzicht.

Op dit moment zitten we in Kamloops (grote provincieplaats), een vanwege de lange afstand noodzakelijke tussenstop op weg naar Vancouver. In een staatsslijterij (niet alleen het prijsniveau in Canada is Scandinavisch) vanavond een paar blikjes Stella gekocht en voor de financiële balans wat fast food genuttigd.
Het stadsleven roept, erg veel zin in! (Het is vandaag ineens warm en zonnig geworden, 23 graden...gisteren waren het er nog 7. Zou geweldig zijn als het aan de westkust ook nog een beetje blijft nazomeren.)

Geplaatst door KarenandMartijn 21:40 Gearchiveerd in Canada Tagged alberta rocky_mountains icefields_parkway Reacties (4)

De grens over, Canada

overcast 16 °C
Bekijk North West USA + Canada (2013) op KarenandMartijn's reiskaart.

Ook aan het mooie Glacier NP kwam een eind. Zondag de grens overgestoken naar Canada. Wisten niet wat we konden verwachten qua grensbewaking, maar het viel in ieder geval erg mee, maar niet heel anders dan op Amerikaanse vliegvelden. Wel een ouderwetse grenspost waarbij je moest stoppen en je door een douanier in een hokje gewenkt werd om door te rijden. Goed dat Karen het zag, ik zag door de schittering in zijn raampje niet dat ik mocht voorrijden en zat vrolijk foto;s te schieten van het tafereel. Het bleef bij het stellen van een aantal vragen (bestemming, wanneer we de VS waren binnengekomen en wanneer we weer Canada zouden verlaten). De douanepost lag al binnen de grenzen van het Canadese Waterton Lakes National Park, dat grenst aan Glacier NP. De 2 zijn sinds 1932 ook gezamelijk bekend als Waterton Glacier International Peace Park, het eerste ter wereld. In 1995 heeft de UNESCO het gekenmerkt als biosfeer reservaat en is het op de Werelderfgoedlijst terechtgekomen. Tot zover de droge feiten.
We zijn maar kort in Waterton Lakes geweest, we hadden nog een behoorlijke rit naar onze volgende overnachtingsplek te gaan. Verplichte kost vormde natuurlijk het alom bekende Prince of Wales hotel dat sprookjesachtig gelegen is aan de oever van het upper Waterton Lake. We waren van plan om hier te gaan ontbijten maar daarvoor waren we net te laat. Dan maar snel een broodje op de vuist genomen in Waterton Village. Was een rare gewaarwording. Want wat bleek: de NP's in Canada zijn heel anders van opzet dan die van de zuiderburen. Je hebt hier dus gewoon woondorpen, met allerlei bijkomende commerciële activiteiten.

Na nog een beetje te hebben rondgereden de reis voortgezet naar Canmore, net onder Banff. Voor zover wij het hebben kunnen zien viel Waterton wat tegen. De slogan is "where the rocky mountains meet te prairies", oftewel: minder hooggebergte en veel prairieland. En daarvan hadden we al het nodige gezien in Wyoming en Montana.

Canmore ligt vlak voor het allerbekendste gebied van de canadian rocky mountains, dat loopt van Banff tot Jasper. Canmore is een soort van overloop voor het overlopen Banff. Karen had een geweldige suite gevonden dat werkelijk van alle gemakken was voorzien. Nog veel groter en luxueuzer dan de hotelkamer in Helena. Belangrijkste argument: wasmachine en droger. Dus mooi de vuile was kunnen doen en de koffers herordent zodat we weer fris aan het volgende deel van de reis konden beginnen.
En blij met de gigantische keuken, waardoor we eindelijk eens zelf konden koken. Dat kan zo lekker (en vooral gezond) zijn na zoveel dagen achter elkaar uit eten. Zeker omdat de supermarkten in Noord Amerika zoveel beter gesorteerd zijn dan bij ons, met name de versafdelingen (het cliché dat Amerikanen alleen maar ongezond eten is het zoveelste vooroordeel dat met gemak onderuit gehaald kan worden.)

Maandag naar Banff gereden, maar voordat je daar kunt komen moet je eerst door de entree van Banff National Park. Let wel: we zaten op de Trans Canada Highway 1, een grote snelweg. Blijkt maar weer eens het verschil uit in aanpak tussen parken in de VS en Canada. In de VS staan de parken onder strikt toezicht van de National Park Service, in Canada zijn ze ingepast in de reguliere infrastructuur. Zo ligt Banff - toch een behoorlijk stadje - in het park. Feitelijk koop je dus ook geen toegangspas, maar betaal je bij de 'tolpoort' een soort van vergunning om er te mogen zijn. Wanneer je alleen maar doorrijdt kun je zonder vergunning volstaan, ga je onderweg stoppen, dan moet je de poeplap trekken. En niet zo'n klein beetje ook: 9,80 canadese dollars, per persoon/per dag. Canada, in ieder geval de Rocky Mountains, is schreeuwend duur, zijn we wel van geschrokken.

In Banff voor het eerst deze vakantie kennisgemaakt met het fenomeen regen. Maakte niet veel uit, Banff was sowieso niet ons kopje thee. Veel te massaal/toeristisch. Maar het drukke toerisme is wel verklaarbaar: het ligt hier midden tussen een spectaculair deel van de Canadian Rockies, met ontiegelijk veel (commercieel) outdoor vertier. Ons einddoel lag 60 kilometer verderop: Lake Louise, een schitterend turquoise gletsjermeer dat omzoomd wordt door prachtige bergen met als klap op de vuurpijl aan de ene kant het oude Fairmont Chateau Lake Louise, dat uitzicht biedt op de machtige Victoria Gletsjer. Onze lodge (Deer Lodge, ook weer een hele ouwe) is op deze plek de enige accomodatie naast het peperdure luxueuze chateau en heeft ook uitzicht op de Victoria.
Vanochtend - dinsdag - een erg mooie wandeling gemaakt richting de gletsjers. Begonnen langs de oever van Lake Louise (waar het barst van de toeristen, voor 3/4 aziatisch. dus ultra irritant. We waren er in Glacier van verlost maar hier slaan ze keihard terug) en daarna snel gestegen richting de alpine wereld. Na een dikke 2 uur bereikten we het doel: het Plain of the Six Glaciers tea house: een theehuis uit de jaren 20, dat destijds door zwitserse alpinisten gebouwd was om bergbeklimmers een rustpunt te geven op weg naar hogere doelen. Nu is het voor veel wandelaars een bijzonder leuke eindbestemming van een stevige wandeling. Er is geen stromend water of elektriciteit, maar ze maken er toch alles zelf: sandwiches, soep, en weten we nu uit ervaring de meest zalige blueberry en apple pie. En heel veel soorten thee natuurlijk. Het duo dat hier werkt, overnacht hier ook gedurende hun 5 daagse shift. De bevoorrading wordt 1 x per week per paard bezorgd. Een oase! Daarna hebben we nog een half uur doorgelopen naar het uitzichtpunt van de plain of the six glaciers. Geweldig! Het laatste stuk voert over een hele smalle kam met aan 1 kant in de diepte de diepe kloven van de lower Victoria Glacier met op het eind een fenomenaal uitzicht op 6 gletsjers. Het is er erg steil en je staat in de losse stenen in de striemende wind, dus meer dan een paar snelle foto's schieten zat er niet in. En juist hier ook kon je met eigen ogen zien hoe ver deze gletsjers hebben gereikt, niet eens zo lang geleden.. Overigens prima weer gehad, weliswaar veel bewolking (jammer voor de foto's, maar wel zo goed als droog. Terwijl de weersvoorspelling voor vandaag toch bar-en-boos was. We boffen ontzettend met het weer totnu. Voor morgen wordt regen voorspeld aan 9 graden celsius, dat dan weer wel...
Ook al 2 keer heerlijk gegeten in het hotelrestaurant. Staat hier bekend om zijn uitstekende keuken, en dat blijkt terecht. Wat deze reis betreft bevalt ons de Canadese keuken beter dan de Amerikaanse. Maar niet alles valt in het voordeel uit van Canada, daarover later meer :)

Geplaatst door KarenandMartijn 21:27 Gearchiveerd in Canada Tagged canada alberta banff lake_louise waterton Reacties (2)

Glacier NP

sunny 28 °C
Bekijk North West USA + Canada (2013) op KarenandMartijn's reiskaart.

Donderdag het comfortabele hotel verlaten om onze tocht naar het noorden voort te zetten. Werd nog een penibele rit, ik dacht nog wel genoeg benzine te hebben tot een tankstation..maar daar moet je mee oppassen in deze contreien. Voordat je het weet zit je op een weg waar je 150 kilometer geen pomp tegenkomt. Zoals nu dus.. We reden al tientallen kilometers op reserve, en nog niks in zicht. Ik begon hem aardig te knijpen en reed zo zuinig mogelijk door de bergen van Montana. Maar toen: een bord waarop stond dat er bij de volgende afslag een tankstation zou liggen, yes! Deze les knoop ik goed in mijn oren: nooit verlaten gebieden inrijden op een kwart tank!
Het vervolg van de reis verliep een stuk relaxter :) Overigens ook met dank aan de geweldige stereo met touchscreen en iPod aansluiting. Maakt het cruisen wel zo plezierig.

Maar wat een sluitstuk van de rit hadden we weer: Many Glacier Hotel, een klassiek hotel dat in 1915 werd opgeleverd, gebouwd in opdracht van the Great Northern Railway. Deze treinmaatshappij heeft er sinds de stichting van het NP (1910) een aantal hotels en chalets neergezet ter promotie van deze verre uithoek met de bedoeling om dit 'American Switzerland' toegankelijk te maken voor treinreizigers. Many Glacier vormde het pronkstuk. Net als bij Old Faithful is het historische karakter volledig intact gebleven. De verschillende ruimtes hebben allemaal zwitserse namen (bijv. 'Interlaken'), de zwitserse vlag zie je overal terug, en de bellboys heetten de gasten welkom in Lederhosen. Toch is het van binnen niet zo zwaar indrukwekkend als de Old Faithful (met name de hotelkamers zijn nogal versleten), maar de ligging vergoedt veel: aan de oever van het prachtige Swiftcurrent Lake, die op zijn beurt omzoomd wordt door prachtige bergen. Je waant je hier inderdaad in de Zwitserse Alpen. Leuk om hier de eerste van onze 3 nachten Glacier te beginnen. De andere 2 hebben we vanuit monetaire overwegingen toch maar doorgebracht in houten cabins. Niet dat die kale ouwe hutten goedkoop waren..je betaalt nu eenmaal de hoofdprijs als je ín een NP wil zitten, kwestie van vraag en aanbod.

Glacier is fantastisch! Prijsnummer is de going-to-the-sun road, een weg van 50 mijl (enkele reis) die dwars door het park voert. Verder zijn er niet veel wegen (althans geen netwerk van wegen), maar is het vooral een wandelaarsparadijs. Hoge bergen, gletsjers, 'alpen'weides, kraakheldere meren, en daarbij ook nog veel wild. We hebben hier meer gezien dan in Yellowstone. Van afstand beren gespot, één keer met de verrekijker een moose met kalf, en tijdens een wandeling zijn we een paar mountain goats tegengekomen, bijna op aai-afstand. Wat een leuke dieren zijn dat! We zijn niet veel aan wandelen toegekomen maar we hopen hier ooit een keer terug te komen om dan een paar stevige hikes te gaan ondernemen, mooier dan hier kun je het bijna niet krijgen. Ook fijn: omdat Glacier zo ver van de bewoonde wereld af ligt komen er nauwelijks dagjesmensen.

Maf trouwens, vanaf volgende week gaat al een groot deel van de accomodatie op slot, en de rest volgt een week later. Daarmee sluit dan ook het park haar fictieve poorten. Geldt ook voor Yellowstone, al verschilt het daar per deel van het park. Glacier NP kent maar een extreem kort seizoen, van half juni tot een eind in september, en een deel zelfs pas vanaf half juli.

Toch hoort er ook een triest verhaal bij Glacier. Het park is vernoemd naar gletsjers, met name omdat de aanwezigheid ervan heeft gezorgd voor de vorming van dit prachtige landschap. Daarbij zou het natuurlijk ook mooi zijn als er nog gletsjers te bewonderen zouden zijn. Binnen de grenzen van Glacier NP zijn er nog een krappe 25..en die zijn stuk voor stuk schrikbarend veel kleiner dan nog niet zo heel lang geleden. De fototentoonstelling in het hotel toonde foto's van de huidige gletsjers anno 2013, en van tientallen jaren geleden. Ongelofelijk groot verschil. En dan te bedenken dat er hier in 1850 150 gletsjers waren.. De verwachting is dat er in 2020 geen een meer over is.

Geplaatst door KarenandMartijn 22:31 Gearchiveerd in Verenigde Staten Tagged glacier montana Reacties (4)

(Berichten 1 - 5 uit 11) Pagina [1] 2 3 »